Nieuw onderzoek brengt het web van klimaattransitierisico’s voor de scheepvaart in kaart en waarschuwt dat een versnipperde aanpak niet volstaat
Een op 13 mei 2026 gepubliceerde white paper stelt dat de huidige gefragmenteerde aanpak van de sector op het gebied van klimaatrisicobeheer risicovol is. De paper, getiteld Navigating climate transition risks in global shipping, waar Jolien Kruit aan meeschreef, is gebaseerd op een peer-reviewed academische studie van onderzoekers van de Erasmus School of Law te Rotterdam, de Universiteit van Kopenhagen en UCL. Het onderzoek biedt een uitgebreide analyse van de klimaatgerelateerde transitierisico's waarmee de wereldwijde scheepvaartindustrie wordt geconfronteerd.
Het onderzoek identificeerde vijf onderling verbonden categorieën van transitierisico's — juridische, beleidsmatige, contractuele, technologische en sociale — en brengt in kaart hoe risico's in het ene domein gevolgen in een ander domein kunnen veroorzaken of versterken. Zo vereist de Carbon Intensity Indicator (CII)-regelgeving van de IMO investeringen in emissiereducerende technologieën en activiteiten, wat op zijn beurt contractuele vragen oproept over kostenverdeling en prestatiegaranties – vragen die uiteindelijk kunnen uitmonden in rechtszaken. Daarnaast kan de maatschappelijke druk voor strengere milieunormen de ambitie van de regelgever versnellen, terwijl tegelijkertijd claims wegens greenwashing en aandeelhouderszaken over ontoereikende klimaatrapportage kunnen ontstaan.
Nu de IMO werkt aan de goedkeuring van het Net Zero Framework later dit jaar, de EU ETS- en FuelEU-verplichtingen al van kracht zijn en andere regionale regelgeving op komst is, stelt het onderzoek dat de scheepvaartindustrie het zich niet langer kan veroorloven om juridische, regelgevende, contractuele, technologische en sociale risico's als afzonderlijke bedrijfsproblemen te behandelen. De beslissingen die bedrijven vandaag nemen – over brandstoffen, contracten, financiering en investeringen in de vloot – zullen hun exposure voor de komende decennia bepalen. Het onderzoek laat zien dat actie of inactiviteit in één risicocategorie zelden tot die categorie beperkt blijft. Tegen die achtergrond is duidelijk dat een holistische, interdisciplinaire aanpak van de risico’s verbonden aan de transitie noodzakelijk is.
Inzicht in de onderlinge samenhang van de risico’s en het dienovereenkomstig stellen van prioriteiten is essentieel voor het behoud van veerkrachtige en operationeel duurzame maritieme bedrijven, nu de sector zijn transitie versnelt.
